STANFORD - De afgelopen weken hebben we eigenlijk alleen overleefd omdat we onszelf voorhielden: het wordt beter, het wordt beter. Volgende week is het minder druk, of nee, misschien de week erop. Of de week dáárop.

Maar eigenlijk werd het niet beter. We zijn van de ene opdracht in de andere gevallen. Mensen verklaren me voor gek dat ik vijf vakken tegelijk volg, en misschien is het ook wel gekkigheid, maar het is wel waanzinnig interessant. Ik heb nog nooit zo hard gewerkt voor studiegerelateerde dingen. En dan bedoel ik echt hard werken: opstaan, huiswerk maken, naar class, op pad om te reporten, thuis audio uploaden en foto’s bewerken, schrijven, meer huiswerk maken, teksten lezen, een essay schrijven, een onderhandeling voorbereiden… Het houdt maar niet op.

We zijn bezig met het publiceren van onze eerste stukken. Mijn beat, mijn onderwerp dus, is development in Palo Alto. Palo Alto is zo ongeveer het epicentrum van Silicon Valley. Alle grote techbedrijven zitten hier, of in één van de omliggende gemeenten zoals Redwood City, Menlo Park of Mountain View. (Of Cupertino, dat komt u vast bekend voor vanwege Apple).

U kunt bedenken dat het gemiddelde inkomen hier hoog ligt. Een gemiddeld huis (en dan niet formaatje appartement en ook niet formaatje grachtenpand, maar formaatje Amerikaans McMansion, zegmaar) gaat weg voor een miljoen dollar. Maar het kan gekker: in Downtown Palo Alto valt een penthouse te huren voor $38,500 per maand.

Ik hoor u denken. Maar: het is gemeubileerd. Dus dan is het allemaal logisch.

Mijn Amsterdamse studiootje heeft bij benadering nog nooit zo betaalbaar geleken. Enfin, daar schrijf ik dus over. Over die gekte, die allerlei andere problematiek met zich meebrengt. Zo is er in de afgelopen negen jaar geen sociale huurwoningproject meer ontwikkeld in Palo Alto. Het laatste project werd opgeleverd in 2015, ook alweer een tijdje geleden. Palo Alto Housing, een nonprofit voor sociale woningen, wil een complex met 59 studio’s bouwen in een relatief goedkope wijk in de stad.

Iedereen vindt het een prachtig plan, behalve. Het pand is te hoog (drie verdiepingen, maar dat zijn er vier in de VS want ze rekenen de begane grond mee, dus dan klinkt het opeens veel erger). Er zijn te veel woningen. Er zijn te weinig parkeerplaatsen. Dit gaat ons nog meer parkeerproblemen en verkeersopstoppingen opleveren.

Het gaat maar door en het gaat maar door. De Europeaan, de Nederlander, de Amsterdammer kijkt haar ogen uit en verwondert zich. Echt, in Nederland is het allemaal zo gek nog niet.

Het opvallendst is misschien wel dat hele gedoe rondom die parkeerplaatsen. Er zijn inderdaad heel veel auto’s in de stad. Logisch, want het openbaar vervoer is ruk. Een fietstochtje van een halfuur doet het OV hier in 2,5 uur. Als je op een zaterdag de trein naar San Francisco mist, moet je anderhalf uur wachten op de volgende.

Daar kun je niet van op aan als je naar je werk moet – en fietsen is ook niet ontzettend veilig hier. Veel fietspaden liggen langs de weg, zonder afscheiding. Als ze dan met zestig kilometer per uur langs je scheuren in hun Tesla of uit de kluiten gewassen pick-up denk je wel twee keer na voor je nog een keer het stalen ros bestijgt.

Kortom, je bent aangewezen op de auto. En een auto moet ergens staan. Parkeerplaatsen dus, meer en meer, want we hebben zo veel auto’s hier en het worden er alleen maar meer. Niemand die even stopt om te bedenken dat als je meer parkeerplaatsen bouwt, er ook meer auto’s komen – hetzelfde effect dat iemand die een groter bord pakt, meer eten opschept.

Als ze nou eens iets aan het OV zouden doen en mensen een degelijk alternatief voor de auto zouden bieden? Nee, de auto is heilig. En daarmee ook het asfalt. En aangezien parkeerplaatsen ontzettend duur zijn om te bouwen, is het voor ontwikkelaars lastig om projecten van de grond te krijgen – met name sociale woningen, want daar verdien je toch al niets op.

Daarmee is het kringetje rond.

Uiteraard ben ik een relatieve buitenstaander, dus ik hoef me er niets van aan te trekken. Mensen vragen het wel regelmatig, of ik wil blijven na mijn studie. Er zijn meer dan genoeg redenen te bedenken om het niet te doen, maar één begrijpt iedereen: dat gaat niet lukken van een journalistensalaris. Veel te duur.

Extra spam: lees ook dit interview wat we als voltallig cohort hielden met Congresswoman Anna Eshoo. Ik stelde wat vragen, maar vooral maakte ik foto’s. En ik ben er best trots op.