Een Nederlandse poging tot het doen van Thanksgiving

We zijn twee maanden onderweg in het Amerikaanse avontuur. De dagen zijn lang, maar eigenlijk nog steeds te kort. Studieopdrachten stapelen zich op, en er moet natuurlijk ook nog tijd overblijven om leuke dingen te doen. Toegegeven, die is er nauwelijks. Ik kom gelukkig wel veel buiten. Ik moet wel: onderweg naar interviews, mensen ontmoeten. Dat is misschien wel het mooiste van de journalistiek, dat het me altijd dwingt uit mijn eigen comfortzone te stappen. Ik ben geen introvert, maar als je me zou vragen of ik op mijn vrije vrijdagochtend om zes uur ’s ochtends op wil staan om

U dacht dat Amsterdam een huizencrisis had? Think again.

STANFORD - De afgelopen weken hebben we eigenlijk alleen overleefd omdat we onszelf voorhielden: het wordt beter, het wordt beter. Volgende week is het minder druk, of nee, misschien de week erop. Of de week dáárop. Maar eigenlijk werd het niet beter. We zijn van de ene opdracht in de andere gevallen. Mensen verklaren me voor gek dat ik vijf vakken tegelijk volg, en misschien is het ook wel gekkigheid, maar het is wel waanzinnig interessant. Ik heb nog nooit zo hard gewerkt voor studiegerelateerde dingen. En dan bedoel ik echt hard werken: opstaan, huiswerk maken, naar class, op pad